Φεύγω κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια...

Πάω στο χωριό μου, στη Χαλκιδική.

Εκεί που οι τουρίστες κοιμούνται σε μουχλιασμένα σεντόνια.
Εκεί που οι Αλβανοί βάζουν τα γυαλιά στους Έλληνες.
Εκεί που το καλοκαίρι περνάει τόσο αργά...

Εκεί που η παραλία με τα βράχια, συνδυασμένη με το καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα κάνει τα πεύκα (που κανείς δεν έχει κάψει ακόμα) πορτοκαλοκόκκινα... Εκεί που η θάλασσα είναι ήρεμη με αυτό το ελεκτρίκ - γαλάζιο χρώμα... Εκεί που μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, χωρίς κανείς να σε κατηγορήσει...

Καλές διακοπές σε όλους!!!